بسم الله الرحمن الرحيم

خوش خيالي است که هنوز،

 اميدوارم

ها؟ بگو!

چه مي گويي؟

                گذشته است کار از کارم

ها؟ بگو! 

تو به من يک قول هايي داده بودي، راستگو!

مدرکي مکتوب دارم،

يا ندارم؟

ها؟ بگو!

بسم الله الرحمن الرحيم

بالاست دست هايم، تسليمِ تسليمم

گم شد هدف هايم، برگشت تصميمم

مي خواهي ام يک روز، يک روز مي آيم

آن روز گم است افسوس!پاره است تقويمم

بخشنده بود درمان، صد حيف اما من

زخمي ناسورم، بيهوده ست ترميمم

مخلوطي ام از تو، از نيستي ...عدم

خالص کنم آخر، بنما تقسيمم

مُردم سالها پيش، هنگامه خلقت

از ياد رفت انگار، اعلام ترحيمم

حد و حدود من، معلوم نيست اصلا

بردار مداد و کن، باز هم ترسيمم 

بسم الله الرحمن الرحيم

بيا قدري کنار من بشين لطفا

نگاهم کن مرا قدري ببين لطفا

سر راهت اگر هم گلفروشي نيست

گلي از پارک تو راهت بچين لطفا

هلا! اي مردمان ساکت و غمگين!

محبت را به همديگر بگين لطفا

به همديگر بگين که: -دوستت دارم-

بگين: -قدري کنار من بشين لطفا-

بشينين رو چمن ها روبروي هم

شما رو که نگفتن که: -نشين لطفا-

همين بود حرف من -يک جمله ساده-

بخونين شعر من را و...همين لطفا

دعا:

هرکه غم دارد غمش افزون کن اي عشق

هر که دل دارد دلش را خون کن اي عشق

تمام عاقلان، مجنون بفرما

ويا از اين جهان بيرون کن اي عشق

بسم الله الرحمن الرحيم

حسابي گاهي از دستت به عجز و داد مي آيم

بسويت، تا قضيه از سرم افتاد مي آيم

به قول معروف افسارم به دست توست، هرجايي

مرا خواهي ببر، حتي اگر بغداد، مي آيم

نمي دانم، کسي از سرنوشت خويش آگه نيست

چو عطري در نسيمي، يا خسي در باد مي آيم

تو شيرين مي کني خود را براي من و من انگار

نکنده کوه با تيشه، شدم فرهاد مي آيم

بيا ديگر، نمي خواهم از اين بيشتر بشمارم

نگو که بشمري تا شصت و يا هفتاد مي آيم

کمي اوضاعم اين روز ها قاراش ميش است، مي داني

به محض آنکه آب از آسياب افتاد مي آيم

بسم الله الرحمن الرحيم

طعم ترش مرگ

مرگ را روزي به سر انگشت دعا مي چينم

تا کنم من درد هستي را دوا مي چينم

مي دوم در باغ طاعات خدا پيش از مرگ

...و اجابت را من از باغ خدا مي چينم

مي روم از تنه ي مِيم قنوتي بالا

خوشه هاي ربنا و آتنا مي چينم

طعم مرگ ترش است و طعم زندگي شيرين، من

ترش بهر خودم، شيرين بهر شما مي چينم

سخت است در قافيه تنگ جمادات زيستن

شعر هستي را چه زيباست که رها مي چينم

مرگ شعر مرا از قافيه، رها خواهد کرد

مرگ را روزي به سرانگشت دعا مي چينم

بسم الله الرحمن الرحيم

شرم آور است بر زمين، بعد از تو زيستند

                                                رنج آور است کانچنان، خون تو ريختند

چه بي تفـــــاوت شدند، اصــحاب رسول

                                                اينها تو گويي که آن، صحـــــابه نيستند

اين شهر چه بيگانه است، با مـــــادر من

                                                پشت در اين ياغيان-با شعله-کيستند؟

اينها مگر نبودند- لامپ هاي خاموش –

                                                عمري کنار خورشيد، بيفـــــايده زيستند

تا کوچ کرد قرص خورشيد...و ماند دخترش

                                                باضربِ در، ديوار، ميخ، خون او ريختند

دلم به تو خوش بود 

رسول خدا را نديدم، دلم به تو خوش بود

                                                علي، مرتضي را نديدم، دلم به تو خوش بود

زيارت که رفتم، حرم را-صحن ها را- که گشتم

                                                امام رضــــــا را نديدم، دلم به تو خوش بود

دلم در هياهوي جنگ آرزوي حسين داشت

                                                اگر کـــــــربلا را نديدم، دلم به تو خوش بود

در اين درد هجران موعود، تو اي دلخوشي مان!

                                                اگرچــــه دوا را نديدم، دلم به تو خوش بود

در آن سالهاي حضورت عزيزم، هيچگاه محزون

                                                دل بي نوا را نديدم، دلم به تو خوش بود

اگر عکس و فيلم تو را ديده بودم، مرادم!

                                         ...وهيچ وقت شما را نديدم، دلم به تو خوش بود